Abrir o menú principal

Cambios

outro pouco
Coma n'un alma triste, pousa un soño dourado.
 
Algun-ha vez n'o estio, en o teu pé sentada
Escoito silenciosa, mentras á tarde acaba:
Baixo d'as pedras mudas, que teu secreto gardan
Maxino que resoa o brando son d'un arpa,
¡Musica incompresible que d'outros mundos fala!
 
¡Tal de Memnon s'oian ó amañcer n'a estatua,
Aqueles son divinos que as almas encantaban!
 
III
</poem>
 
66

edicións