Abrir o menú principal

Cambios

sen resumo de edición
[[Cantares gallegos]]
 
----
 
Grande atrevemento é sin duda par' un probe inxenio com' ó que me cadrou en sorte, dar á luz un libro, cuyas páxinas debian estar cheyas de sol, d' armonia, e d' aquela naturalidade que unida á un-ha fonda ternura, á un arrulo incesante de palabriñas mimosas e sentidas, forman á mayor belleza d' os nosos cantos populares. A poesia gallega toda música e vaguedade, toda queixas, sospiros, e doces sonrisiñas, mormuxando un-has veces c'os ventos misteriosos d' os bosques, briland' outras c' ó rayo de sol que cai sereniño por enriba d' as auguas d' un rio farto e grave, que corre baixo as ramas d' os salgueiros en frol, compriálle para ser cantada, un sprito subrime e cristaiño si asi ó podemos decir, un-ha inspiracion fecunda, com' á vexetacion que hermosea esta nosa privilexiada terra e sobre todo un sentimento delicado e penetrante prá dar á conocer tantas bellezas de pirmeiro orden, tanto fuxitivo rayo d' hermosura, como se desprende de cada costume, de cada pensamento escapado á este pobo á quen moitos chaman estúpido, e á quen quisais xuzguen insensibre, estraño a devina poesia. Mais naide ten menos qu'eu teño, as grandes cualidades que son precisas prá levar á cabo obra tan dificile, anque naide tampouco se pudo achar animado d'un mais bon deseo, prá cantar as bellezas da nosa terra naquel dialecto soave e mimoso, que queren facer barbaro, os que non saben que aventaxa âs demais linguas en doçura e armonia. Por esto, inda achándome debil en forzas, e nabendo deprendido en mais escola qu' á d' os nosos probes aldeans, guiada solo por aqueles cantares, aquelas palabras cariñosas e aqueles xiros nunca olvidados que tan doçemente resoaron nos meus oidos desd' á cuna, e que foran recollidos po-lo meu corazon como harencia propia, atrevinme á escribir estos cantares, esforzándome en dar á conocer como algun-has d' as nosas poeticas costumes, inda conservan certa frescura patriarcal e primitiva, e com' ó noso dialecto doce e sonoro, é tan aproposito com' ó pirmeiro, para toda clase de versificacion.<br>
{{Espazos|2}} Grande atrevemento é, sin duda, par' un probe
 
inxenio com' o que me cadrou en sorte, dar á
 
luz un libro cuyas páxinas debían estar cheyas
 
de sol, d'armonía, e d'quela naturafidade que
 
unida á un-ha fonda ternura, á un arrulo ince-
 
sante de palabriñas mimosas e sentidas, forman
 
á maior belleza d' os nosos cantos populares.
 
A poesía gallega toda música e vaguedade, toda
 
queixas, sospiros e doces sonrisiñas, mormu-
 
xando un-has veces c'os ventos misteriosos d'os
 
bosques, briland' outras c' ó rayo de sol que cai
 
sereniño por enriba d' as auguas d'un río farto
 
e grave, que corre baixo as ramas d'os salguei-
 
ros en frol, compríalle para ser cantada, un
 
sprito subrime e cristaiño si asi ó podemos de-
 
cir, un-ha inspiración fecunda, com' á vexeta,
 
ción que hermosea esta nosa privilexiada terra
 
e sobre todo un sentimento delicado e penetran-
 
te prá dar á conocer tantas bellezas de pirmeiro
 
----
 
<center>'''VIII'''</center>
 
orden, tanto fuxitivo rayo d' hermosura, como
 
se desprende de cada costume, de cada pensa-
 
ento escapado á este pobo á quen moitos cha-
 
an estúpido, e á quen quisais xuzguen insen-
 
sibre, estraño á devina poesia. Mais naide ten
 
menos qu'eu teño, as grandes cualidades que son
 
precisas prá levar á cabo obra tan dificile, anque
 
naide tampouco se pudo achar animado d'un mais
 
bon deseo, prá cantar as bellezas da nosa terra
 
naquel dialecto soave e mimoso, que queren fa-
 
cer bárbaro, os que non saben que aventaxa ás
 
demais linguas en dozura e armonia. Por esto,
 
inda achándome débil en forzas e nabendo de-
 
prendido en mais escola qu' á d' os nosos probes
 
aldeans, guiada solo por aqueles cantares, aque-
 
las palabras cariñosas e aqueles xiros nunca olvi-
 
dados que tan doçemente resoaron nos meus
 
oídos desd' á cuna, e que foran recollidos
 
po-lo meu corazón como harencia propia, atre-
 
vinme á escribir estos cantares, esforzándome
 
en dar á conocer como algun-has d' as nosas
 
poeticas costumes, inda conservan certa frescu-
 
ra patriarcal e primitiva, e com'o ó noso dialecto
 
doce e sonoro, é tan aproposito com'ó o pirmeiro,
 
para toda clase de versificación.
 
----
 
As miñas forzas é certo quedaron moito mais abaixo d' ó que alcançaran os meus deseyos, e por eso comprendendo canto poidera facer nesto un gran poeta, dóyome inda mais da miña insuficença. Ó libro d' os Cantares de D. Antonio Trueba, que m' inspirara e der' alento prá levar á cabo este traballo, pasa pó-Io meu pensamento com' un-hun remorso, e casi asoman as vagoas ôs meus ollos ô pensar como Galicia se levantaria hastr'ó lugar que lle corresponde, si un poeta como Anton ó d' os Cantares, fose o destinado prá dar á conocer as suas bellezas e ás suas costumes. Mais á míña infeliz patria, tan desventurada nesto como en todo ó mais, tense que contentar c' un-has páxinas frias e insulsas, qu' á penas serian dinas d' achegarse de lonxe âs portas dó Parnaso, como non fosse pó-lo nobre sentimento c' as creou. Qu' esto mesmo me sirva de disculpa, prá os que xustamente quirtiquen as miñas faltas, pois penso que ó que s' esforça por desvanecer os errores que manchan e ofenden inxustamente á sua patria, é acreedore á algun-ha indulxencia.<br>
Cantos, vagoas, queixas, sospiros, serans, romerias, paisaxes, debesas, pinares, soidades, ribeiras, costumes, tod' aquelo en fin que pó-la sua forma e colorido e dino de ser cantado, todo ó que tuvo un eco, un-ha voz, un runxido por leve que fosse, que chegase á conmoverme, tod' esto m' atrevin á cantar neste homilde libro prá desir un-ha vez siquera, y anque sea torpemente, ôs que sin razon nin conocement' algun nos despreçan, qu' a nosa terra é dina d' alabanzas, e qu' a nosa lingua non é aquela que bastardean e champurran torpemente nás mais ilustradisimas províncias, c' un-ha risa de mofa, qu' á desir verdade (por mais qu' esta sea dura), demostra á iñorancia mais crasa y á mais imperdoable inxusticia, que pode facer un-ha provincia á outra provincia hirman por probe qu' esta sea. Mais he aqui qu' ó mais triste nesta cuestion, é á falsedade con que fora d' aqui pintan así ôs fillos de Galicia com' á Galicia mesma, á quen xeneralmente xuzgan ó mais despreciable e feyo d' España, cando acaso sea ó mais hermoso e dino d' alabanza.<br>