Abrir o menú principal


Cantares gallegos       Rosalía de Castro       1863
 




25.


      Castellanos de Castilla,
 Tratade ben ós gallegos;
 Cando van, van como rosas,
 Cando vên, vên como negros.

      —Cando foi, iba sorrindo;
 Cando veu, viña morrendo;
 A luciña d'os meus ollos,
 O amantiño do meu peito.

      Aquel máis que neve branco,
 Aquel de doçuras cheyo,
 Aquel por quen eu vivia
 E sin quen vivir non quero.

      Foi à Castilla por pan,
 E saramagos Ile deron,
 Déronlle fel, por bebida,
 Peniñas por alimento.

      Déronlle en fin, canto amargo
 Tén a vida no seu seo...
 ¡Castellanos, Castellanos!
 Tendes corazon de ferro.

      Ay! no meu corazonciño,
 Xa non pode haber contento,
 Qu' está de dolor ferido,
 Qu' está de loito cuberto.

      Morreu aquel qu' eu queria,
 E, para min, n' hai consuelo,
 Sólo hai para min, Castilla,
 A mala lei que che teño.

      Premita Dios, Castellanos,
 Castellanos que aborreço,
 Qu' ántes os gallegos morran,
 Qu' ir a pedirvos sustento.

      Póis tan mal corazon tendes
 Secos fillos do deserto,
 Que si amargo pan vos ganan
 Dádesllo envolto en veneno.

      Aló van, mal pocadiños,
 Todos d'esperanzas cheyos,
 E volven ay! sin ventura,
 Con un caudal de despreços.

      Van probes, e tornan probes,
 Van sans, e tornan enfermos,
 Qu' anq' eles son como rosas,
 Tratádelos coma negros.

      ¡Castellanos de Castilla.
 Tendes corazon d' aceiro,
 Alma como as penas dura,
 E sin entrañas o peito!

      En trós de palla sentados,
 Sin fundamentos, soberbos,
 Pensás qu' os nosos filliños,
 Para servirvos naceron.

      E nunca tan torpe idea,
 Tan criminal pensamento
 Coupo en máis fátuas cabezas
 Ni en máis fátuos sentimentos.

      Que Castilla e Castellanos,
 Todos nun monton, a eito,
 Non valen o que un-ha herbiña
 D'estes nosos campos frescos.

      Solo peçoñosas charcas
 Detidas no ardente suelo,
 Tès Castilla que humedezan
 Esos teos labios sedentos.

      Que o mar deixoute olvidada
 E longe de ti correron,
 As brandas auguas que traen,
 De prantas cen semilleiros.

      Nin arbres que che den sombra,
 Nin sombra que preste alento...
 Llanura e sempre llanura,
 Deserto e sempre deserto...

      Esto che tocou coitada,
 Por herencia no universo,
 ¡Miserable fanfarrona!...
 Triste herencia foi por certo.

      En verdad non hay, Castilla,
 Nada como ti tan feyo,
 Qu' ainda mellor que Castilla,
 Valera decir inferno.

      ¿Por que aló foches, meu ben?
 Nunca tal houberas feito,
 Trocar campiños frolidos
 Por tristes campos sin règo.

      Trocar tan craras fontiñas,
 Rios tan murmuradeiros,
 Por seco polvo que nunca,
 Mollan as bágoas do ceo.

     Mas ay! d' onde a min te foches
 Sin dor meu sentimento,
 y aló á vida che quitaron,
 Aló a mortiña che deron.

      Morreches, meu quiridiño,
 E para min n' hay consuelo,
 Qu' ond' ántes te via, agora
 Ja sólo un-ha tomba vexo.

    Triste com' a mesma noite,
 Farto de dolor o peito,
 Pídolle á Dios que me mate,
 Por que xá vivir non quero.

      Mais en tanto no me mata,
 Castellanos qu' aborreço,
 Hei, para vergonza vosa,
 Héivos de cantar gemendo.

      ¡Castellanos de Castilla
 Tratade ben ôs gallegos;
 Cando van, van como rosas
 Cando vên, vên como negros!



<<<< >>>>