Abrir o menú principal

Cantares gallegos/As de cantar


Cantares gallegos       Rosalía de Castro       1863
 


             1.


       As de cantar
      Que ch' ei de dar zonchos;
      As de cantar
      Que ch' ei de dar moitos.

               I.

      «As de cantar
 Meniña gaiteira,
 As de cantar
 Que me morro de pena

      Canta meniña
 Na veira da fonte,
 Canta dareiche
 Boliños do pote.

      Canta meniña
 Con brando compas,

Dareich' unha proya
Da pedra do lar.

     Papiñas con leite
Tamén che darei,
Sopiñas con viño,
Torrexas con mel.

     Patacas asadas
Con sal é vinagre,
Que saben á noces.
¡Que ricas que saben!

     ¡Que feira, rapaza,
Si cantas faremos!...
Festiña por fora,
Festiña por dentro.

     Canta si queres,
Rapaza do demo
Canta si queres.
Dareich' un mantelo.

     Canta si queres
Na lengua qu'eu falo,
Dareich' un mantelo.
Dareich' un refaixo.

     Có son da gaitiña.
Có son da pandeira,
Che pido que cantes.
Rapaza morena.


      Có son da gaitiña,
 Có son do tambor,
 Che pido que cantes
 Meniña por Dios."

 
               II.

      Asi mó pediron
 Na veira do mar,
 A ó pé das ondiñas
 Que veñen e van.

      Asi mó pediron
 Na veira do rio
 Que corr' antr' as erbas
 Do campo frorido.

     Cantaban os grilos,
 Os galos cantaban,
 O vento antr' as follas
 Runxindo pasaba.

      Campaban os prados,
 Manaban as fontes,
 Antr' erbas e viñas
 Figueiras e robres.

      Tocaban as gaitas
 O son das pandeiras,


 Bailaban os mozos
 Cás mozas modestas.

      Que cofias tan brancas!
 Que panos con freco!...
 Que dengues de grana!
 Que sintas! que adresos!

      Que ricos mandiles,
 Que verdes refaixos...
 Que feitos xustillos
 De cór colorado!

     Tan vivos colores
 A vista trubaban,
 De velos tan vareos
 O sol se folgaba.

      De velos bulindo
 Por montes e veigas,
 Coidou qu' eran rosas
 Garridas e frescas.

 
               III.

      Lugar mais hermoso
 Non houbo na terra
 Qu' aquel qu' eu miraba,
 Qu' aquel que me dera.

      Lugar mais hermoso
 No mundo n' hachara,
 Qu' aquel de Galicia,
 Galicia encantada!

      Galicia frorida,
 Cal ela ningunha,
 De froles cuberta,
 Cuberta de espumas.

      D' espumas qu' o mare
 Con pelras gomita,
 De froles que nacen
 A ó pé das fontiñas.

      De valles tan fondos,
 Tan verdes, tan frescos,
 Qu' as penas se calman
 No mais que con velos.

      Qu' os anxeles neles
 Dormidos se quedan,
 Xa en forma de pombas,
 Xa en forma de niebras.

 
               IV.

      Cantart' ei, Galicia,
 Teus dulces cantares,

 Qu' asi mó pediron
 Na veira do mare.

      Cantar t' ei, Galicia,
 Na lengua gallega,
 Consolo dos males,
 Alivio das penas.

      Mimosa, soave,
 Sentida, queixosa,
 Encanta si rie,
 Conmove si chora.

      Cal ela, ningunha
 Tan dulce que cante,
 Soidades amargas,
 Sospiros amantes.

      Misterios da tarde,
 Murmuxos da noite:
 Cantar t' ei, Galicia,
 Na veira das fontes.

      Qu' asi mó pediron,
 Qu' asi mó mandaron,
 Que cant' e que cante
 Na lengua qu' eu falo.

      Qu' asi mó mandaron,
 Qu' asi mó dixeron...
 Xa canto, meniñas,
 Coidá que comenzo.

      Con dulce alegria,
 Con brando compás.
 O pé das ondiñas,
 Que veñen e van.

      Dios santo premita
 Qu' aquestes cantares,
 D' alivio vos sirvan
 Nos vosos pesares.

      De amabre consolo,
 De soave contento,
 Cal fartan de dichas
 Compridos deseyos.

      De noite, de dia,
 N' aurora, na sera,
 Oiresme cantando
 Por montes e veigas.

      Quen queira me chame,
 Quen queira m' obrige,
 Cantar, cantareille
 De noit' e de dia.

      Por darlle contento,
 Por darlle consolo,
 Trocand' en sonrisas
 Queixiñas e choros.

      Buscaime, rapazas,
 Velliñas, mociños,

 Buscaim' antr' os robres,
 Buscaim' antr' os millos.

      Nas portas dos ricos,
 Nas portas dos probes,
 Qu' aquestes cantares
 A todos responden.

      A todos, qu' á Virxen
 Axuda pedin,
 Por que vos console
 No voso sufrir.

      Nos vosos tormentos,
 Nos vosos pesares.

     Coidá que comenso...
 ¡Meniñas, Dios diante!



<<<< >>>>